"สสารต้องการที่อยู่" ผมคิดว่าหลายๆคนคงเคยได้ยินประโยคนี้กันแน่ๆ คำพูดนี้เป็นคำพูดของนักวิทยาศาสตร์ท่านหนึ่ง ซึ่งทั่วโลกต่างก็ยอมรับว่ามันเป็น "ทฤษฏี" ที่เป็นจริงแท้แล้วแน่นอน และได้รับการพิสูจน์แล้ว ซึ่งผมก็ได้เชื่อถือคำพูดนี้มาเสมอมา

จนกระทั่ง วันหนึ่งผมก็คิดขึ้นมาว่า "ถ้าคนอยู่บนโลกนี้ แล้วโลกที่เราอยู่นี้ก็อยู่ในจักรวาล แล้วจักรวาลหละ อยู่ที่ไหน??" เป็นคำถามที่น่าคิดเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าในปัจจุบันนี้แล้วจะยังไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ก็ตาม เพราะแค่ขอบจักรวาล จนป่านนี้ยังพิสูจน์กันไม่ได้เลย

นั่นไม่สำคัญสำหรับผม ผมไม่ได้สนใจว่าจักรวาลจะมีขอบเขตหรือไม่ แต่ที่ผมสนใจคือ จักรวาลอยู่ที่ไหนต่างหาก จักรวาลไม่ต้องการที่อยู่หรือยกตัวอย่างเป็นรูปธรรมง่ายๆ เช่น ลูกบอลอยู่ในกล่อง กล่องอยู่ในห้อง แล้วห้องก็อยู่ในบ้าน แต่สุดท้ายแล้วบ้านก็ยังต้องการที่อยู่ ซึ่งก็คือ "โลก" เริ่มเห็นภาพแล้วใช่มั๊ยครับ แล้วจักรวาลหละ อยู่ที่ไหน??

สมมติว่านอกจักรวาลมีสถานที่อื่นอีก แล้วสถานที่นั้นหละ มันอยู่ในที่ใด?? ยิ่งมองออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายแล้ว จุดสิ้นสุดสุดท้ายหละ มันไม่ต้องการที่อยู่เหรอ?? มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยในทางทฤษฏี แต่มันได้เป็นไปแล้วในทางปฏิบัติ

ลองคิดให้ลึกกว่านั้น ถ้าสมมติว่าทฤษฏีที่ว่า "สสารต้องการที่อยู่" นี้เป็นจริง แล้วเราหละบนโลกที่เราอาศัย ในจักรวาลที่เราอยู่นั้น แท้จริงแล้วมันเป็นอะไรกันแน่ แล้วตัวเราหละ มันจะเป็นเหมือนในเรื่อง The Matrix หรือเปล่า คือเป็นโลกที่จินตนาการขึ้น หาได้เป็นความจริงใดๆไม่

หรือเราเป็นเพียงโปรแกรมตัวนึง ที่พระเจ้าสร้างขึ้นมา เพื่อทำการทดลอง [แล้วพระเจ้าอยู่ที่ไหนหละ??] หรือท้ายที่สุดแล้ว นี่อาจเป็นเพียงความฝันที่ยาวนานของคนทุกคนก็เป็นได้ แท้จริงแล้ว เราเป็นอะไรกันแน่ ถ้านี่เป็นความจริง แล้วเราอยู่ไหนกันแน่

ดังนั้น จงอย่าถามว่าเราจะตายเมื่อไหร่หรือตายแล้วไปไหน เพราะขนาดมีชีวิตเราก็ยังไม่รู้เลยว่าเราอยู่ที่ไหน อย่าทำบุญเพียงเพราะหวังว่าตายไปจะสบาย แต่จงทำเพื่อความสุขใจหรือความปรารถนาดีเท่านั้น

จงทำวันนี้ให้ดีที่สุด หาความสุขในชีวิตเข้าไว้ อย่าไปเครียดกับเรื่องใดๆ ลองปล่อยวางเสียบ้าง ที่สำคัญ อย่าดูถูกผู้อื่น เพราะเราเองก็ยังไม่รู้เลยว่า ที่จริงแล้วเราเป็นอะไรกันแน่..

ในคืนที่อากาศร้อนอบอ้าว ท่ามกลางความวุ่นวายยามราตรีของตัวเมือง
"วรา" ยังคงใช้ชีวิตทำงานเป็นบริการเสิร์ฟในร้านอาหารหรูใจกลางเมือง
งานวันนี้ก็ดูเหมือนจะเรียบง่ายไร้สีสัน ถ้าเพียงแต่ไม่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น

"กริ๊งๆ" เสียงกระดิ่งแสดงสัญญาณว่ามีแขกเข้าร้านดังขึ้น วราจึงรีบเดิน
ไปต้อนรับแขกผู้นั้นในทันที "สวัสดีครับ มากี่ท่านครับ" วราทักทายลูกค้า
อย่างเป็นมิตร"คนเดียว ขอมุมสงบๆหน่อย" หญิงคนนั้นตอบเสียงเรียบๆ
แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะในมุมหนึ่งของร้านแทบจะในทันที

วรานำเมนูไปให้หญิงสาวคนนั้น แต่หญิงคนนั้นกลับสั่งเพียงน้ำนางเอก
[น้ำส้ม] และไม่แตะต้องเมนูอีกเลย หลังจากที่วรานำน้ำนางเอกมาเสิร์ฟให้
เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วเอาแต่นั่งจ้องมือถือของเธอ
ราวกับว่ามันมีเลขท้าย 6 ตัวซ่อนอยู่

ไม่ทันไร เสียงเพลงจากโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอรีบรับอย่าง
รวดเร็ว แต่เธอคุยไปได้แค่ 2-3 ประโยค น้ำตาของเธอก็ไหลรินออกมา
พร้อมกับตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า "ทำไม นพถึงทิ้งเมย์หละ นพไม่เห็นเมย์
สำคัญแล้วใช่มั๊ย" เป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่เธอจะวางโทรศัพท์ แล้วก้ม
หน้าร้องไห้อยู่คนเดียว

วราเห็นดังนั้น ก็พอเข้าใจแล้วว่าเรื่องมันเป็นมายังไง แต่มันก็ไม่ใช่ธุระ
กงการอะไรของเขาที่จะต้องไปสนใจหนิ เขาจึงไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่
เขาก็แอบคิดในใจว่า "ลูกค้าคนนี้ชื่อเมย์เหรอเนี่ย หน้าตาดีจัง แฟนเค้า
เป็นใครนะ ทำไมถึงทำแฟนตัวเองร้องไห้ขนาดนี้"

แต่ยังไม่ทันที่วราจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เขาก็เห็นเธอหยิบมีดมา
กรีดข้อมือตัวเองเพื่อฆ่าตัวตาย ทำเอาเขาตกใจมาก เขาตะโกนบอกเพื่อน
เค้าอีกคนทันที "เฮ้ย!! ลูกค้าฆ่าตัวตาย นายรีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็ว!!"
วราชี้มือบอกเพื่อนพลางวิ่งไปหาเธอที่โต๊ะ

วราเขาไปประคองเธอ แล้วพยายามหาผ้ามารัดข้อมือเธอ เพื่อห้ามเลือด
ไม่ให้ไหลออกมา วราได้ยินเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของเมย์ พร้อมกับ
เห็นว่าเมย์พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง เขาจึงก้มตัวลงไปเพื่อฟังเธอพูด
"อะไรนะครับ ผมไม่ได้ยินเลย" เสียงของเธอแผ่วเบามาก จนเขาไม่อาจจับ
ใจความได้

"น.. นพ.." เธอพยายามพูด แต่เสียงของเธอขาดๆหายๆจนวราไม่เข้าใจ
"อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยครับ เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้ว" วราคอยให้กำลังใจ
เธอจนกระทั่งเขาได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เขาเหลือบขึ้นไปมอง
โทรศัพท์ของเธอ จึงเห็นชื่อ "นพ" แสดงขึ้นมาบนหน้าจอ

วราจึงรีบบอกเธอ "ทำใจดีๆไว้นะครับ แฟนคุณโทรมา" เขาพูดพลาง
เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเธอแต่ทันใดนั้นก็มีคนมาสะกิดหลังของเขา
พร้อมกับถามเค้าว่า "ทำอะไรอยู่หนะ"

วราหันกลับไปพร้อมกับตอบอย่างรวดเร็ว"นายจะบ้าเหรอ คนฆ่าตัวตาย
ทั้งคนไม่เห็นหรือไง" แต่ชายคนนั้นกลับมีท่าทีเฉยๆ ทำให้วรารู้สึกโมโห
"ทำไมคนฆ่าตัวตายทั้งคน นายยังรู้สึกเฉยๆได้เนี่ย" วราพูดพลางชี้มือไปที่
หญิงสาวคนนั้น แต่แล้วอยู่ๆร่างหญิงสาวคนนั้นกลับหายไป โต๊ะอาหารก็ไม่
มีร่องรอยเปื้อนเลือดใดๆ เหลือแต่เพียงน้ำส้มที่เขาเอามาเสิร์ฟเท่านั้น

"เฮ้ย บ้าหน่า คนตายทั้งคนจะหายไปได้ไงว๊ะ" วราลองมองไปทั่วๆ แต่ก็
หามีเหตุการณ์ที่เขาเพิ่งเห็นมาไม่ "บ้าหน่า โดนผีหลอกหรือไงเนี่ย" เขา
พูดพลางมองหน้าคนที่มาสะกิดหลังเขา

"ไม่หรอก" ชายคนนั้นตอบ "นายไม่ได้โดนผีหลอก นั่นเป็นเรื่องจริง
เพียงแต่..." ชายคนนั้นหยุดพูด เว้นระยะพักนึง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูด
อะไรต่อวราก็เห็นเมย์เดินมายืนข้างๆตน "อ้าว คุณ หายไปไหนมาเนี่ย
แล้วแผลไม่เป็นไรแล้วเหรอครับ" วราถามด้วยท่าทางสงสัย เพราะเขาเห็น
เธอกรีดข้อมือกับตา

เมย์ร้องไห้แล้วก้มหัวเหมือนกับทำท่าจะขอโทษวรา ทำเอาวรายิ่งงงหนัก
เข้าไปใหญ่ จนเขาถามว่า "นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย??" วราทำหน้างงๆจน
ชายคนนั้นต้องอธิบาย

"นายหนะ ตายแล้ว รู้ตัวมั๊ย" ชายคนนั้นกล่าว เพียงแค่นี้ก็ทำเอาวรา
อึ้งๆไปพักใหญ่เลยทีเดียว "ตลกหน่า นี่ผมกำลังออกทีวีหรือเปล่าเนี่ย ล้อ
กันเกินไปหน่อยแล้วนะ" วราพูดพร้อมกับมองไปยังเมย์ แต่เขาก็ยังเห็น
เมย์ก้มหัวขอโทษเขาอยู่ดี

"คืองี้" ชายคนนั้นอธิบาย "ตอนนี้นายเข้าไปประคองหญิงคนนี้ เขานึกว่า
นายเป็นแฟนเขา เขาเลยใช้กำลังเฮือกสุดท้าย หยิบมีดแทงคอหอยนาย
ตายคาที่.."

"ที่อยู่ๆนายเห็นผู้หญิงหายไป ก็เพราะว่านายตายแล้วไง คนตายกับคน
เป็นไม่ยุ่งต่อกัน ล้วนอยู่กันคนละโลก ที่ตอนนี้นายเห็นเธอ เพราะว่าเธอ
เพิ่งสิ้นลมมาเหมือนกัน" ชายคนนั้นกล่าวต่อ "ไปได้แล้ว คืนนี้บัญชีคน
ตายมีแค่เธอ 2 คนนี่แหละ"

ยังไม่ทันที่วราจะได้พูดอะไรต่อ ตัวเขาก็กลายเป็นดวงวิญญาณลอยสู่
ปรภพไป ทิ้งความวุ่นวายของเมืองอันยุ่งเหยิงยามราตรีไว้เพียงเบื้องหลัง...